|
dandelion
|
تو قــاب نقاشی من یه نفر تنها نشسته
کنار یه کلبه ی چوبی روبه برکه نشسته
تو دلـش پر از خاطـرات غمگینو شـاده
وقتی از خاطرات شادش یاد میکنه
قاب نقاشیمو پر از شمشاد میکنه
وقتیم کـــه از غمــاش یاد میکــنه
اشکاش رنگ نقاشیمو پاک میکنه
کاش میشد بتونم رنگ غمهای دلشو
از تیرگی دربیارمو رنگ شادش بزنم
آخه نقاشی های من واقعیه پاک نمیشه
زیر هیچ بارونی خیس و خاکی نمیشه
میخوام خاطرات غمش از دلش بیرون بشه
نقاشیهامو نگاه کنه دلش پر از شادی بشه
کــاش بدونه من از دلش آگـاهم
کاش بدونه من با دلش دمسازم
ولی افسوس .......
من پذیرفتم شکست خویش راپندهای عقل دور اندیش را
من پذیرفتم که عشق افسانه است
این دل درد آشنا دیوانه است
میروم شاید فراموشت کنم
با فراموشی هم آغوشت کنم
میروم از رفتنم شاد باش
از عذاب دیدنم آزاد باشگرچه تو تنهاتر از ما میروی
آرزو دارم ولی عاشق شویآرزو دارم بفهمی درد را
حاصل برخورد های سرد را
عشق چیست؟؟؟
عشق یعنی پرچم دیوانگی ، عشق یعنی یک کران بیگانگی
عشق یعنی دست در گیسوی یار ، بر خسم زلفش نمودن شانگی
عشق یعنی جنگ هفتادو دو تن ، با درون خویش مردانگی
عشق یعنی صد هزار شعر نو ، باز با مفهوم در افسانگی
عشق یعنی اشک در چشمان هجر ، مست ار این شبنم میغانگی
عشق یعنی چشمگی پر رمز وراز ، لحظه ای دیدن ولی ویرانگی
عشق یعنی سادگی در سادگی ، چیدن لبخند با فرزانگی
عشق یعنی سوختن یا ساختن ، عشق یعنی زندگی را باختن.........
عمر من میگذرد چون باد خزان
عمر من میگذرد چون رهگذران
عمر من چه خوب چه بد میگذرد
عمر من با تو بی تو میگذرد
عمر من رفت و نفهمیدم چه شد
روزگار من تدبیرش چه شد
عمر من با عشق هم خانه نگشت
لحظه هایش رفت و دگر باز نگشت
خانه عمر مرا خاک گرفت
شیشه هایش را همه غبار گرفت
رفت و این دو روز عمر با محنت و غم
عاقبت شد دل من هم خانه تنهایی وغم
الـــــــــــــــــــــــــتماســـــــــــــــــــــــــ
درد تموم عاشقا پای کسی نشستنه
این روزا مشق بچه ها یه صفحه آشفتگیه
گردای رو اینه ها فقط غم زندگیه
این روزا درد عاشقا فقط غم ندیدنه
مشکل بی ستاره ها یه کم ستاره چیدنه
این روزا کار گلدونا از شبنمی تر شدنه
آرزوی شقایقا یه شب کبوتر شدنه
این روزا آسمونمون پر از شکسته بالیه
جای نگاه عاشقت باز توی خونه خالیه
این روزا کار آدما دلهای پاک رو بردنه
بعدش اونو گرفتن و به دیگری سپردنه
*** << من >> ***
...غم وغصم بي شماره...
...اونيکه تنها ترين...
... حتي سايه ام نداره...
...اين منم که خوبيامو...
...کسي هرگز نشناخته...
...اونکه در راه رفاقت...
...همه هستي شو باخته...
...ادعاي هر رفاقت...
... واسه من چه زودگذربود...
...هر کي بازمزمه عشق...
... دو سه روزي عاشقم شد...
... عشق اون باعث زجر...
...همه دقايقم شد...
دلــــــــــــــــــــــ
آه!در شهر شما یاری نبود قصه هایم را خریداری نبود!!! وای!رسم شهرتان بیداد بود... شهرتان از خون ما آباد بود... از درو دیوارتان خون می چکد ... خون من ، فرهاد ، مجنون می چکد... خسته ام از قصه های شومتان ... خسته از همدردی مسمومتان ... این همه خنجر دل کس خون نشد ... این همه لیلی ، کسی مجنون نشد ... آسمان خالی شد از فریادتان ... بی ستون در حسرت فرهادتان ... کوه کندن گر نباشد پیشه ام ... بویی از فرهاد دارد تیشه ام ... عشق از من دور و پایم لنگ بود ... قیمتش بسیار و دستم تنگ بود ... گر نرفتم هر دو پایم خسته بود ... تیشه گر افتاد دستم بسته بود ... هیچ کس دست مرا وا نکرد ؟ نه... فکر دست تنگ ما را کرد ؟ نه... هیچ کس از حال ما پرسید ؟ نه... هیچ کس اندوه ما را دید ؟ نه... هیچ کس اشکی برای ما نریخت ... هر که با ما بود از ما میگریخت ... چند روزی است حال و روزم دیدنیست... حال من از این و آن پرسیدنیست... گاه بروی زمین زل می زنم... …گاه بر حافظ تفائل میزنم حافظ دیووانه فالم را گرفت... یک غزل آمد که حالم را گرفت: ما ز یاران چشم یاری داشتیم خود غلط بود آنچه می پنداشتیم
شـبيـــــــہ بـرگ پايـيزے پـس از تـو قسمـت بــادم
خـداحـآفظ ولــي هـرگـز نخواهـــــــے رفـت از يــادم
خــداحـافظ و ايـن يعنـــــــي در انـدوهــــــ تــو ميـمیـرم
در ايـن تنهايي مـطلقــــــ کـه مــــــــــــے بندد بـه زنجيـرم
و بــي تـو لحظـــــــه اے حـتي دلـمــــــ طـاقـت نمـي آرد
و بــرف نـــــــآ امـيدے بـه سـرمــــــ يـکريـز مــــــے بـارد
چگونـــــــہ بگـذرم ازعشـقــــــ و ازدلـبستــــــگے هايــمــــــ ؟
چــــــگونـہ مي روے با اينــــــکه مي بيني چـہ تنــــــــــــهآيـم؟
خـــــــداحافظ ،تو اي همپآي شبــــــ هاے غزل خوانـي
خـــــــداحـافظ، به پـايـان آمـد اينــــــ ديـدار پنـــــــهانـي
خــداحـافظ، بـدونــــــ تـو گمـان کــــــــردے که ميمآنـــــــم
……… خــداحـافظ، بـدونــــــ مـن يقين دآرمــــــ کــہ ميمآنـــــ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـــي
نـــــمی خواهم به جز من دوست دار دیگری باشی
برای لحـــــــظه ای حتی کنار دیگری باشی
نـــــمی خواهم صفای خـنـــد ات را دیگری بیند
نــــــــمی خواهم کسی نـــــامش به لبــــــهای تو بنشیند
نــــــمی خواهم به جز من بگیرد دست ـ تو دســــتی
نــــمی خواهم کــسی یارت شود در این راه هستی
نــــــــمی خواهم میان ما جدایی سایه اندازد
نمی خواهم خیال دیگری بنیان عـــشــقمان برانداز
دلم برات تنگ شده
بی تو حدیث عشقو دیگه باور ندارم
جز با تو بودن رویایی بر سر ندارم
عطر خاطرات در خلوت شب های من
تکرار اسم قشنگت شده عادت لبهای من
فراموشم نکن تویی تنها دلیل عادت بودن من
مــــــن اینجــــــــا
دلتنگـــــــــــــــــــــــــــــــــــــی هـایـم را
روی کفـــــــــــ دستــــم
ماننــد یکـــــــــــ قلــب تنهــــا
نقـاشـــــی مـی کنــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم
دستــــی کـه
روزی دسـت هـای تــــــــــــــــو
گـرمــــــا بخـش آن بـــــــود
و امــــــــروز
از ســـردی ایـن همــه فـاصلـــ ـــــــ ــ ـه و دلتنگـــــــــی
یـــــــــــخ زد
امشبـــــــــــ چقــــدر نبــــــــــــودنت را
حــس مـی کنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم
دلــم بهـانــــــــه ات را مـی گیــــرد
صـــــدایت در گــــــوشـم مـی پیچـــــــــــــــــد
و مــــــن مـی گـــــویـم
هـان! مـــرا صـــــــــــدا کـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــردی ؟!
بــر مـی گــــــــــــــردم
تـــــــــــــــــــــــــو نیستـــی
و ایـن یکــــــــ خیـــال عـاشقانــــــــــــه است
بـه دستانم خیــــــــــره مـی شــوم
حلقــــــه ی دوستــــــــــــــــی ات
هنـــــوز در کفـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ دستــــم
کنـــار همـان قلــــب تنهـــــــــــا
جـــــــــــــــــــای دارد
و مــــــــن همچنــــان
دلــم تنگــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ است
امــــشب ای ناز چه دلتنگ نگاهـــت شده ام
باز ای مـــونس من چشم به راهــت شده ام
برق چشمان تو امـــشب به سکــــوتم خنديد
چون که ديوانه ی آن چهره ی ماهت شده ام
به همه خواهم گفت
به نسیمی که گذر خواهد کرد
به شهابی که درخشید به شب
به شب روشن پاک
به سپیدار بلند
به پرستو
که غمین ترک کند لانه خویش
به همه خواهم گفت
به شرابی که به پیمانه تو میر قصد
و ترا مست کند شب همه شب
من بهر کوچه که تو میگذری
کوچه هائی که پر از خاطره است....
به همه خواهم گفت.....
که تو را دارم دوست
ღღعاشقانه بدون عشق...ღღ منم خسته ترین مغموم دنیا
تویی صادق ترین حرف رو لبها
منم غمگین ترین راز تو دلها
تویی زیبا طلوع صبح فردا
منم اینجا غروبی مثل شبها
تویی همچون قناری شاد و شیدا
منم مثل کلاغی رو درختها
تویی آشفته دل ، مغرور و رعنا
منم همراز و همراه یه رویا
تویی عشق و محبت تو قلبها
منم دیوونه مثل موج دریا
تویی تنها تویی یاد غریبها
منم فریاد بی پایان غمها
تویی شاخه گل سرخ صدفها
منم تنها شقایق توی صحرا
تویی آب زلال اشک چشمها
منم مرداب سرد توی دشتها
تویی عاشق ترین تنهای دنیا
منم خسته ترین مغموم دنیا
خیلی
سخته اون کسی که گفته واسه
چشمات میمیره بره و سراغی از تو
وچشمات نگیره خیلی سخته تو پاییز
با غریبی آشنا بشی اون وقت
که بهار شد یه
جوری ازش
جدابشی خیلی سخته که دلی رو با نگات دزدیده
باشی
اما وسط راه از عشق ترسیده باشی!
اسمتو
واسه دلخوشی میخوام...دلتو
واسه عاشقـی میخوام...صداتو
واسه آرامش ميخوام...دستت
را براي نوازش ميخوام...پاهاتو
واسه همراهي ميخوام...عطرت
واسه مستي ميخوام...خيالت
را واسه پرواز ميخوام...
منو ببخش اگه تورو سپردمت به دیگری
وقتي باروني چشمام تو کجايي؟
تک و تنها مونده دستام تو کجايي؟
وقتي پـرپـر مي زنه اين دل زارم
ساکت و خاموش لبهام تو کجايي؟
وقتي بي تو نازنين بي همنشين و
گوشه گيري تک وتنهام تو کجايي؟
وقتي بغض تو گلوم و گونه هام خيس
يه نوازشگرو مي خوام تــو کجايي؟
چشماي تو يه فانوس هميشه روشن
وقتي سوت و کوره شبهام تو کجايي؟
وقتي من با هر نفس لحظه به لحظه
تو رو عاشقونه مي خوام تو کجايي؟
♥♥سقف آرزوهایت را تا جائی بالا ببر كه بتوانی چراغی به آن نصب كنی♥♥
این شعر خودمو تقدیم میکنم به تو که خیلی دوست داشتنی هستی ......
امروز دستانم با دستان تو یکی شده
قدم هایم بر روی قدم های تو حک شده
امروز در تبار باران در مقابل خیسی آسمان
دستان تو همچو یک چتر بر من باز شده
احساس میکردم عشق بامن یار نیست
ولی چند شبی است عشق تمام دنیایم شده
خوش آمدی ای عشق به زندگی ام
این زیباست که امروز عشق تمام معنایم شده
من چندی است گم شده ام را پیدا کردم
دنیا برای من امروز از دیرزو زیبا تر شده
وقتی چشمانم را گشودم
پاییز بود ...
اولین گریه ام و خنده ام در
قلب آرام و بی صدایش بود ...
فصل آغاز من در دنیا
پاییز بود ...
و اینک فصل پاییز است
فصل برگهای زرد و زیبا
فصل خش خش برگهای خشک و گیرا
فصل من
فصل دوست داشتی من
فصل پاییز ...
دلمـ گرفته از آدم هایی که زیر بارونـ براتـ میمیرنـ اماوقتی آفتابـ میشه همه چیز یادشونـــ میره
دلمـ گرفته از آدم هایی که صادقانه دروغ میگنــ
دلمـ گرفته از آدم هایی که عاشقانه خیانتــ میکننــ
دلمـ گرفته از آدم هایی که میگنـ دوستتـ دارم اما معنیشـ رو بلد نیستنــ
دلمـ گرفته از آدم هایی که هم چنانــ که تو را دوستــ دارند طنابــ دار تو را میـبافند
دلمـ گرفته از آدم هایی که عاشقنــ اما با عشق خدایی غریبه اند
دلمـ گرفته از آدم هایی که زنده اند اما معنیـــ زندگی رو بلد نیستنـــ
دلمـ گرفته از آدم هایی که باورتــ ندارن اما میخوانــ توباورشونــ داشته باشیـــ
دلمـ گرفته از آدم هایی که مال تونیستنـــ اما میخوانـــ تو مال اونا باشیــــ
دلمـ گرفته از آدم هایی که معنی دلتنگی رو بلد نیستنـــ اما همیشه میگنـــ که دلتنگ تواند
دلمـ گرفته از آدم هایی که هنوز اتفاقی نیفتاده تو رو متهم میدوننــ
دلمـ گرفته از آدم هایی که داستانــ زندگیشونــ فقط به انتقام ختمــ میشه
دلمـ گرفته از آدم هایی که حتی نمیخوانـــ قبول کننــ آدمنــ
دلا بس کن تو دلتنگی
بس است ساز بد آهنگی
دلم باور کنی یا نه جدایی مهر پایان زد
برفت مولود و عشقت را جدایی مهر هجران زد
طاقتم طاقه دلم بهونه بس کن دل من
انتظار خیال خامست دل من
چقدر جای تو خالیست
کجاست لحظه ی دیدار؟
میان بغض سکوتی ز جنس فریاد است
بیا که دیده تو را ارزوی دیدار است
تو از قبیله ی نوری من از تبار صبوری
تو از سلاله عشقی من از دیار نیاز
من از نگاه مانده به در خسته ام عزیز رویایی
تویی نشسته به ادینه ام بگو که می ایی
اگر نگاه منتظرم را گواه می خواهی
اگر شکسته دلی را بهانه می دانی
اگر سکوت غریبانه ایت عشق است
اگر که صبر صبر صبر بهای دیدار است
به جان غنچه نرگس تو را خریدارم
نشانده مهر تو بر دل به شوق دیدارم
من عاشقانه تو را در نماز می خوانم
شکوه نام تو را خوانده باز می خوانم
امید دیده روشن ز دیده پنهانی
مرا به میهمانی چشمان خود نمی خوانی؟
وقتی از تو خوندن ستاره ی ترانه هام
اسم تو برام قشنگ ترین آهنگه
بی تو یک پرنده ی اسیر بی پروازم
با تو اما می رسم به قله ی آوازم
اگه تا آخرین ترانه با من باشی
واسه تو سقفی از آهنگ و صدا می سازم
به یه چشمک دوباره منو زنده کن ستاره
نذار از نفس بیا فتم تویی تنها راه چاره
ای ستاره ای ستاره بی تو شب نوری نداره
این ترانه تا همیشه تو رو یاد من میاره
تویی که عشقمو از نگاه من می خونی
تویی که تو تپش ترانه هام پنهونی
تویی که هم نفس همیشه ی آوازی
تویی که آخر قصه ی منو می دونی
اگه کوچه ی صدام یه کوچه ی باریکه
اگه خونه م بی چراغه چشم تو تاریکه
می دونم آخر قصه می رسی به داد من
لحظه ی یکی شدن تو آینه نزدیکه
بر دلم تصویر توست
بر پایم زنجیر توست
تنها تو در چشم من
چشمان من جاگیر توست
اولین عشقم تویی
جان من جانم تویی
جز تو دیگر یاری نخواهم
اخرین عشقم تویی
بیا که با هم نشینیم
راز دل را بگوییم
زندگی را وفا نیست
زود ای تو به سویم
غصه نخور مسافر اينجا ما هم غريبيم
از ديدن نور ماه يه عمره بي نصيبيم
فرقي نداره بي تو بهارمون باپاييز
نمي بيني که شعرام همه شدن غم انگيز
غصه نخور مسافر اونجا هوا که بدنيست
اينجا ولي آسمون باريدن هم بلد نيست
